اگر کامپیوترهای تحت شبکه مجهز به سیستم‌عامل ویندوز 10 Pro هستند یا خودتان از یک سامانه شخصی مجهز به این سیستم‌عامل استفاده می‌کنید، مراحل زیر را دنبال کنید تا پارامترهای امنیتی سیستم خود را در وضعیت ایده‌آل قرار دهید. به سیستم‌عامل موردنظر وارد شده و مراحل زیر را دنبال کنید:

2. روی زبانه Advanced کلیک کرده و در بخش Secure sign-in گزینه مقیدسازی کاربران به فشار کلیدهای Ctrl+Alt+Del را فعال کنید. (Require users to press Ctrl+Alt+Delete).

در صفحه فوق اگر روی دکمه Manage Passwords کلیک کنید، گذرواژه‌های ذخیره شده درون کامپیوتر جاری را مشاهده خواهید کرد. همچنین بخش Advanced user management به شما اجازه می‌دهد کربران محلی و گروه‌ها را به شکل پیشرفته‌تری مدیریت کنید.

3. تغییرات را اعمال کرده و کامپیوتر را برای اعمال تغییرات راه‌اندازی مجدد کنید.

محافظت از کامپیوترها با استفاده از محافظ صفحه‌نمایش و حالت خواب

4. برنامه Settings را باز کرده، روی گزینه accounts کلیک کرده و سپس گزینه Sign-in options را انتخاب کنید. در قسمت Sign-in گزینه هنگامی که کامپیوتر از خواب بیدار شود (When PC wakes up from sleep) را انتخاب کنید.

5. به پنجره تنظیمات بازگشته، روی System کلیک کرده و سپس گزینه Power and sleep را کلیک کنید. وقفه زمانی مربوط به صفحه‌نمایش و زمان انتظار برای حالت خواب را تنظیم کنید.

6. به صفحه اصلی تنظیمات بازگشته و گزینه Personalization را کلیک کرده و سپس صفحه قفل Lock screen را کلیک کنید. صفحه را به سمت پایین پیشمایش کرده و گزینه Screen saver settings را انتخاب کنید. یک محافظ صفحه‌نمایش را برای فعال سازی عملکرد محافظ صفحه نمایش انتخاب کنید.

7. اکنون باید زمان انتظار را تنظیم کنید. برای دستیابی به یک وضعیت امنیتی مطلوب، بهتر است این زمان انتظار کم باشد. گزینه On resume, display logon screen را انتخاب کنید. دکمه OK را کلیک کرده و همه پنجره‌ها را ببندید.

اطمینان از این‌که همه کاربران یک گذرواژه را نیاز دارند

8. کلیدهای win+R را فشار دهید و در کادر محاوره‌ای فرمان gpedit.msc را تایپ کنید و سپس اینتر را فشار دهید. پنجره ویرایشگر گروه محلی (Group Policy Editor) باز می‌شود.

9. اکنون به مسیر Computer Configuration-> Windows Settings-> Security Settings-> Account  Policies-> Password Policy بروید.

10. سیاست‌های تعیین حداقل طول گذرواژه‌ها را به مقداری بالاتر از صفر افزایش دهید.

همین سه راهکار ساده مانع از آن می‌شوند تا افراد غیرمجاز به راحتی به کامپیوترهای یک شرکت یا سازمان دسترسی داشته باشند.

برای افزایش امنیت اکانت گوگل ترفندها و راه‌کارهای مختلفی وجود دارد که می‌توانید به‌کار بگیرید. اما برای شروع چهار تغییر اساسی و پایه‌ای وجود دارد که با انجام آنها در صفحه Google Account می‌توانید از گوگل اکانت خود مراقبت بیشتری کنید و امکان ریکاوری و بازگشت به حالت اولیه در صورت لزوم را ساده‌تر کنید.

تأیید دو مرحله‌ای را فعال کنید

وقتی تأیید دو مرحله‌ای را فعال می‌کنید در واقع یک دیوار دفاعی دوم را به گوگل اکانت خود اضافه می‌کنید. از این مرحله به‌بعد، اکانت شما در گوگل با ترکیبی از کلمه عبور و یک کد عدد مبتنی بر زمان و پویا قابل دسترسی خواهد بود. این مرحله فرمی از احراز هویت دو عاملی یا 2FA است.

برای راه‌اندازی و تنظیم این قابلیت امنیتی اضافه:

1- از بخش سایدبار وارد صفحه Security شوید.

2- در بخش Signing in to Google روی 2Step Verification کلیک کنید.

3- در صفحه بعد روی دکمه Get Started کلیک کنید.

در این قسمت، گوگل از شما می‌خواهد یک شماره تلفن معتبر وارد کنید. کدهای یک بار مصرف گوگل به این شماره ارسال می‌شوند. شما می‌توانید کدهای گوگل را یا از طریق پیامک یا پیام صوتی دریافت کنید. انتخاب با شما است. بعد از آن روی لینک Next کلیک کنید.

در صفحه بعد، کد شش رقمی که از طرف گوگل روی گوشی شما ارسال شده را تایپ کنید و مجددا روی لینک Next کلیک کنید. با کلیک بر روی لینک Turn On که روی صفحه ظاهر می‌شود 2FA را فعال کنید.

در مرحله بعد، تعدادی گزینه جایگزین در اختیارتان قرار می‌گیرد. این گزینه‌ها برای زمانی کاربرد دارند که گوشی شما در دسترس نباشد. حتی شاید ترجیح دهید که از یک گزینه ساده‌تر و امن‌تر استفاده کنید. کلید امنیتی فیزیکی امن‌ترین انتخاب شما است.

مهم نیست از پیامک استفاده کنید یا از اپ‌های تخصصی تعیین احراز هویت، مهم این است که مرحله بعدی را از است ندهید: پرینت کدهای بکاپ.

از کدهای بکاپ پرینت بگیرید

گاهی اوقات شرایطی پیش می‌آید که هیچ‌کدام از روش‌های معمولی که برای تولید کدهای تأیید یک مرحله‌ای استفاده می‌شوند در دسترس شما نیستند. شاید گوشی خود را گم کنید یا گوشی کار نکند. شاید اپ احراز هویت دچار مشکل شده باشد.

در هر صورت، نباید اجازه دهید که هیچ‌کدام از این مسائل دسترسی شما به گوگل اکانت را محدود کنند. اگر کدهای بکاپ شما آماده است، می‌توانید شروع کنید:

1- اگر در صفحه 2Step Verification نیستید می‌توانید از طریق Security > Signing in to Google به آن دسترسی داشته باشید.

2- در بخش Backup codes روی لینک Set Up کلیک کنید.

3- 10 کد بکاپی که گوگل تولید می‌کند را ذخیره کنید. می‌توانید کدهای بکاپ را به فایل PDF تبدیل کنید، آنها را به‌عنوان فایل تکست دانلود کنید یا آنها را در داخل یک نت امن در برنامه مدیریت کلمه عبور ذخیره کنید. هر کدام از این کدها برای یک بار استفاده خوب هستند.

اگر پیش از این، کد تولید کرده‌اید اما آنها را ذخیره نکرده بودید می‌توانید مراحل فوق را دنبال کنید. (به‌خاطر داشته باشید که در بخش Backup codes به جای Set Up لینک Show Codes را خواهید دید.)

هکرها دائما در حال تیز کردن ابزار خود هستند. اما در اینجا به شما آموزش می‌دهیم که چگونه متوجه شوید گوشی شما هک شده و چگونه خود را در برابر هک گوشی محافظت کنید.

چندین روش برای هک گوشی وجود دارد. بعضی از این روش‌ها اصلا نیازی به دانش پیشرفته فناوری هم ندارند:

1- حمله جابجایی سیم کارت

 هکرها با این روش حمله شماره تلفن شما را به سیم کارت خودشان انتقال می‌دهند و کنترل اکانت شما را به دست می‌گیرند.

2- جاسوس‌افزار

جاسوس‌افزارها می‌توانند داده‌های شما را گردآوری کنند. برخی از اپ‌های جاسوسی به‌قدری ساده هستند که هر شخصی بدون داشتن دانش پیشرفته در حوزه فناوری هم می‌تواند از آنها استفاده کند. هکرها با استفاده از جاسوس‌افزارها از راه دور تمام فعالیت‌های گوشی شما را رصد می‌کنند. اگر کسی چنین اپی را نصب کند می‌تواند به دستگاه شما دسترسی مستقیم پیدا کند.

3- بدافزار

استفاده از شبکه‌های وای‌فای عمومی هم می‌تواند باعث شود تا گوشی شما به نرم‌افزارهای مخرب یا بدافزارها آلوده شود. هکرها این توانایی را دارند تا با برپایی شبکه‌های وای‌فای ساختگی و جعلی گوشی شما را به سمت سایت‌های فیشینگ منحرف کنند یا از طریق کابل USB در ایستگاه‌های مخصوص شارژ گوشی کنترل گوشی شما را به دست بگیرند.

4- پیام‌های فیشینگ

ایمیل‌ها، متن‌ها و پیام‌های فیسبوک که حاوی لینک‌های خراب‌کارانه باشند می‌توانند روی گوشی بدافزار نصب کرده و اطلاعات شما را به‌سرقت ببرند.

5- دانلود بدافزار

حتی ممکن است وقتی در حال دانلود اپ از سایت‌های مشکوک هستید یا با کلیک بر روی لینک‌ها یا پاپ‌آپ‌های غیرقابل اعتماد اقدام به دانلود بدافزار بر روی گوشی خود کنید.

چگونه بفهمیم که گوشی ما هک شده است

آیا تا به‌حال این سئوال را از خود پرسیده‌اید که: "آیا گوشی من هک شده است؟" با درنظر گرفتن موارد زیر می‌توانید از این قضیه مطمئن شوید:

1- زمانی‌که روی گوشی متوجه چیزی می‌شوید که اصلا آن را نمی‌شناسید (مانند اپ‌ها، پیام‌هایی که ارسال نکرده‌اید، خریدهایی که انجام نداده‌اید، یا تماس‌های تلفنی مشکوک)

2- گوشی شما کند شده است. ممکن است گوشی در حال استفاده بیش از اندازه از منابع باشد، باتری زود تمام شود و نسبت به حالت معمول داغ‌تر شود. برخی از فعالیت‌های هکرها می‌تواند قدرت گوشی را به شکل قابل توجهی کاهش دهد.

3- بدون اینکه چیزی را تغییر داده باشید میزان مصرف دیتای شما به طور بی‌سابقه‌ای افزایش پیدا کند. فرآیندهای خراب‌کارانه می‌توانند در پیش‌زمینه و در حالیکه فعالیت‌های شما را رصد می‌کنند، حجم اینترنت شما را کاهش بدهند.

4- گوشی شما رفتار عجیبی دارد. اپ‌ها آنطوری که باید اجرا نمی‌شوند، به‌طور غیرمنتظره باز و بسته می‌شوند، یا اینکه اپ‌ها کرش می‌کنند یا اصلا نمی‌توانند باز شوند.

5- پاپ‌آپ‌ها روی صفحه گوشی ظاهر می‌شوند. اگر تعداد زیادی پاپ‌آپ روی صفحه ظاهر شد، به احتمال زیاد گوشی شما به جاسوس‌افزار یا بدافزار آلوده شده است.

از کجا بفهمیم چه کسی گوشی ما را هک کرده است؟؟؟

اول از همه سعی کنید تمام اپ‌هایی که برای شما ناشناخته است، شماره تلفن‌هایی که مشکوک هستند یا اکانت‌های مربوط به شبکه‌های اجتماعی که با آنها در تماس بوده‌اید را شناسایی کنید. یک جستجوی سریع می‌تواند تاحدودی کارساز باشد، اما ردگیری هکرها معولا نیاز به کارشناس امنیت سایبری دارد.

اما اگر گوشی هک شد چه کنیم

اگر گوشی شما هک شده است کارهای زیر را انجام دهید:

1- به‌سرعت تمام کلمات عبوری که استفاده می‌کنید را تغییر دهید.

2- خیلی سریع تمام نرم‌افزارهای مشکوک را پاک کنید.

3- به دوستان خود اطلاع دهید تا اگر پیام‌های مشکوک از طرف شما دریافت کردند گوش به‌زنگ باشند.

4- از انتشار هات‌اسپات شخصی خود در اماکن عمومی خودداری کنید چون این بهترین راه برای هکرهاست تا بتوانند وارد گوشی شما شوند.

5- حتما نرم‌افزار امنیتی موبایل نصب کنید. نرم‌افزار امنیتی موبایل دستگاه را برای پیدا کردن بدافزار جستجو می‌کند و ممکن است اپ‌های مهم و حساس را در برابر آسیب‌ها محافظت کنند.

6- با استفاده از تنظیمات کارخانه‌های گوشی خود را ریستور کنید. این روش برای زمانی مناسب است که تعداد زیادی پاپ‌آپ یا اپ‌های مخرب باعث شده‌اند تا کار کردن با گوشی برای شما سخت شده باشد.

چگونه گوشی خود را از هک شدن در امان نگه داریم

1- وقتی در اماکن عمومی هستید از انتشار هات‌اسپات شخصی خود خودداری کنید. اگر هم قصد انتشار آن‌را دارید حتما مطمئن شوید که تنظیمات موردنیاز را تا جایی که ممکن است امن کرده باشید.

2- از وای‌فای یا مکان‌های شارژ گوشی که به آنها اطمینان ندارید استفاده نکنید. ممکن است هکرها با راه‌اندازی اکسس پوینت ساختگی اما با یک نام واقعی بتوانند داده‌های شما را به‌دست بیاورند یا حتی شما را ردیابی کنند. فراموش نکنید که اگر وای‌فای عمومی استفاده می‌کنید اما کار بیشتری برای انجام ندارید حتما آن را قطع کنید.

3- زمانی‌که از بلوتوث استفاده نمی‌کنید حتما آن را خاموش کنید چون هکرها می‌توانند از آن به‌عنوان اکسس پوینت استفاده کنند.

4- گوشی خود را با تعریف کلمه عبور یا لاک اسکرین قفل کنید.

5- اجازه ندهید افرادی که آنها را نمی‌شناسید از گوشی شما استفاده کنند.

6- به‌طور مرتب اپ‌های روی گوشی را بررسی کنید تا متوجه اپ‌های ناشناخته بشوید.

7- پیام‌ها، لینک‌ها یا فایل‌های مشکوک را باز نکنید. شاید که بدافزار یا جاسوس‌افزار باشند.

8- اپ‌های ضد بدافزار نصب کنید و آنها را دائما به‌روزرسانی کنید.

9- از سایت‌های دانلودی که به آنها اطمینان ندارید استفاده نکنید. این سایت‌ها می‌توانند منبع احتمالی بدافزارها باشند.

ممکن است در ابتدا کار سختی به‌نظر برسد، اما بازیابی گوشی آیفون به تنمظیات اولیه کارخانه، بدون در نظر گرفتن اینکه مدل آن آیفون XS، آیفون XS مکس یا آیفون SE باشد، فرآیند بسیار ساده‌ای است که فقط پنچ دقیقه از وقت شما را می‌گیرد. وقتی که فکتوری ریست گوشی تکمیل شد متوجه می‌شوید که تمام محتویات و داده‌های داخل گوشی اعم از آهنگ‌ها، فیلم‌ها، مخاطبان، عکس‌ها، تقویم و بسیاری موارد دیگر پاک شده‌اند، پس لازم است که از اطلاعات شخصی خود محافظت کنید.

این روش برای زمانی که قصد فروش گوشی خود را دارید بسیار حیاتی است تا مطمئن شوید که اطلاعات شخصی شما دست دیگران نمی‌افتد.

در زیر شما را با روش فکتوری ریست گوشی آیفون آشنا می‌کنیم تا قبل از اینکه گوشی را بفروشید همه اطلاعات را پاک کنید. البته این فرآیند می‌تواند با توجه به نسخه iOS نصب شده روی گوشی کمی متفاوت باشد، اما اصول همه آنها یکی است.

چگونه با استفاده از آی‌کلاود گوشی آیفون را فکتوری ریست کنیم

یکی از ساده‌ترین و بهترین روش‌ها برای فکتوری ریست گوشی آیفون، فارغ از اینکه مدل جدید باشد یا قدیمی، استفاده از آی‌کلاود است.

مرحله اول: آیفون خود را برای بازیابی آماده کنید

اگر iOS 11.2 یا بالاتر از آن روی گوشی آیفون نصب شده به منوی Settings گوشی ( Settings > [Your Name] > iCloud) بروید. اگر از نسخه‌های پایین‌تر iOS استفاده می‌کنید به مسیر Settings > iCloud بروید. تمام مواردی که می‌خواهید بکاپ بگیرید را انتخاب کنید. پیشنهاد می‌کنیم تمام موارد به‌ویژه عکس‌ها، ایمیل‌ها، مخاطبان و نت‌ها را بکاپ بگیرید.  سپس به پایین صفحه بروید تا دکمه Backup با آیکون سبز را پیدا کنید. روی آن تقه بزنید و با استفاده از سوییچی که در مقابل آن قرار دارد iCloud Backup را روشن کنید. اگر به وای‌فای وصل هستید، می‌توانید Back Up Now را انتخاب کنید. در هر صورت باید چند دقیقه صبر کنید.

علاوه بر این، می‌توانید از کامپیوتر دسکتاپ یا لپ‌تاپ خود استفاده کنید. گوشی آیفون را با استفاده از کابل USB به کامپیوتر وصل کنید و وقتی در آیتونز دستگاه زبانه Summary را دیدید روی دکمه خاکستری Back Up Now کلیک کنید.

مرحله دوم: به منوی ریست دسترسی پیدا کنید

در هوم اسکرین گوشی آیکون اصلی Settings را لمس کنید، از منوی بعدی General را انتخاب کنید و در پایین صفحه روی دکمه Reset تقه بزنید.

مرحله سوم: گوشی آیفون را ریست کنید

نزدیک به بالای صفحه گزینه آبی رنگ Erase All Content and Settings را لمس کنید. در پنجره بعدی گزینه قرمز رنگ Erase iPhone را انتخاب کنید تا تصمیم خود را تأیید کنید.

مرحله چهارم: گوشی آیفون را ریستور کنید

وقتی فرآیند ریست تکمیل شد، چک کنید تا مطمئن شوید که گوشی به تنظیمات اولیه کارخانه برگشته باشد. اگر همه چیز به درستی انجام شده باشد دوباره در لحظه بوت گوشی با iOS Setup Assistant روبرو می‌شوید.

باید لاگین کنید و آیفون خود را از صفر راه‌اندازی کنید. از شما سئوال می‌شود که آیا می‌خواهید اطلاعات خود را از طریق اکانت آی‌کلاود بازیابی کنید، یا تصمیم دارید یک گوشی کاملا تازه شده بدون هیچ‌کدام از تنظیمات قبلی خود را داشته باشید یا اینکه می‌خواهید از طریق آیتونز و کامپیوتر تمام محتویات قدیمی را دوباره روی گوشی داشته باشید.

چگونه با استفاده از روش قدیمی آیتونز گوشی آیفون را فکتوری ریست کنیم

قبل از هر چیز توجه داشته باشید که اپل پاییز امسال سرویس آیتونز را برای همیشه بازنشسته می‌کند و فانکشن‌های آن را به اپ‌های مختلف تقسیم می‌کند. سینک دستگاه روی کامپیوترهای مک از طریق Finder انجام خواهد شد. ولی هم‌چنان می‌توانید از آیتونز روی کامپیوترهای ویندوزی استفاده کنید.

مرحله اول: آیفون خود را برای بازیابی آماده کنید

آیتونز را باز کنید. اگر از مک استفاده می‌کنید روی منوی iTunes که در سمت چپ تولبار اصلی قرار دارد کلیک کنید. اگر از ویندوز استفاده می‌کنید روی منوی Help که در سمت راست قرار دارد کلیک کنید. از منوی کشویی گزینه Check for Updates را انتخاب کنید. حتما باید آخرین نسخه آیتونز را روی کامپیوتر خود نصب کرده باشید. با استفاده از کابل USB گوشی خود را به کامپیوتر وصل کنید و در زبانه Summary مربوط به دستگاه خود روی دکمه خاکستری Back Up Now کلیک کنید. حتی می‌توانید با استفاده از آیکلاود گوشی خود را روی سرورهای راه دور اپل بکاپ بگیرید. با اینکه بکاپ گرفتن گوشی لازم نیست اما با انجام آن می‌توانید عکس‌ها، اپ‌ها، مخاطبان، تنظیمات و سایر داده‌های خود را ذخیره کنید تا بعدا بتوانید با استفاده از بکاپ سایر دستگاه‌های iOS را به‌طور خودکار بازیابی کنید.

اگر از آیفون 4S یا دستگاه جدیدتر استفاده می‌کنید باید Find My iPhone را غیرفعال کنید. برای این کار روی آیکون اصلی Settings تقه بزنید. گزینه iCloud را انتخاب کنید و سپس Find My iPhone را لمس کنید. اسلایدر بالای صفحه را تغییر دهید تا غیرفعال شود.

مرحله دوم: آیفون را بازیابی کنید

وقتی بکاپ کامل شد، در زبانه Summary مربوط به دستگاه خود دکمه خاکستری Restore iPhone را کلیک کنید. در پنجره بعدی روی دکمه Restore کلیک کنید تا تصمیم خود را تأیید کنید. 

مرحله سوم: مطمئن شوید که گوشی به‌درستی بازیابی شده باشد

وقتی فرآیند ریست تکمیل شد، چک کنید تا مطمئن شوید که گوشی به تنظیمات اولیه کارخانه برگشته باشد. اگر همه چیز به درستی انجام شده باشد دوباره در لحظه بوت گوشی با iOS Setup Assistant روبرو می‌شوید.

باید لاگین کنید و آیفون خود را از صفر راه‌اندازی کنید. از شما سئوال می‌شود که آیا می‌خواهید اطلاعات خود را از طریق بکاپی که دارید بازیابی کنید یا اینکه می‌خواهید همه چیز را از اول شروع کنید مثل اینکه تازه این گوشی را خریده‌اید.

وجود گزینه‌های مختلف برای ریست گوشی آیفون چه معنی دارد؟

وقتی آیفون خود را ریست می‌کنید، iOS گزینه‌های مختلفی را پیش روی شما قرار می‌دهد. انتخاب بین آنها کمی گیج‌کننده است. معمولا گزینه فکتوری ریست انتخاب می‌شود اما بد نیست با سایر گزینه‌ها هم آشنا باشید.

تمام تنظیمات را ریست کنید

اگر این گزینه را انتخاب کنید داده‌های شما از بین نمی‌رود ولی تمام تنظیمات و گذرواژه‌های وای‌فای پاک می‌شوند. تنظیمات دستی ناپدید می‌شود ولی هم‌چنان عکس‌ها، اپ‌ها و سایر داده‌های خود را خواهید داشت.

تمام محتویات و تنظیمات را پاک کنید

این گزینه هر چیزی که داخل گوشی باشد را پاک می‌کند. تنظیمات، عکس‌ها، اپ‌ها و سایر داده‌ها برای همیشه از بین می‌روند. مگر اینکه از آنها بکاپ گرفته باشید.

تننظیمات شبکه را ریست کنید

گاهی اوقات فقط لازم دارید تنظیمات شبکه را ریفرش کنید تا ارتباط بهتری داشته باشید. این گزینه تنظیمات شبکه را ریست می‌کند، کش را پاک می‌کند و هرگونه فایل موقتی که روی دستگاه ذخیره کرده‌اید را پاک می‌کند. اگر برای وصل شدن به وای‌فای مشکل دارید این گزینه بهترین انتخاب برای شما است.

دیکشنری کیبورد را ریست کنید

بعضی وقت‌ها ویژگی تصحیح خودکار به‌جای اینکه مفید باشد مشکل ایجاد می‌کند. اگر فکر می‌کنید گوشی آیفون شما زمان تایپ کردن کلمات اشتباه را پیشنهاد می‌کند این گزینه را انتخاب کنید.

طرح هوم اسکرین را ریست کنید

با اینکه خیلی از کاربران دوست دارند هوم اسکرین گوشی خود را با اپ‌های محبوب‌شان تنظیم کنند بد نیست که هر از چندگاهی تغییراتی ایجاد کرد. اگر دوست دارید به همان هوم اسکرین اولیه برگردید این گزینه را انتخاب کنید.

حریم شخصی و لوکیشن را ریست کنید

اگر تمایل دارید تا تنظیمات مربوط به لوکیشن و حریم شخصی را به حالت اولیه برگردانید از این گزینه استفاده کنید.

چگونه تاریخچه مکانی خود را روی آیفون پاک کنیم

یکی از ویژگی‌های پنهان در گوشی‌های آیفون ثبت مخفی تمام مکان‌های بازدید شده توسط شما و علامت‌گذاری آن‌ها به‌عنوان "مکان‌های قابل توجه" است. هم‌چنین، آیفون از زمان دقیقی که از مکان‌ها بازدید کرده‌اید اطلاع کامل دارد و آن‌ها را به‌عنوان شهر‌ها یا مناطق گروه‌بندی می‌کند.

اما با استفاده از مراحل ساده زیر تاریخچه مکانی خود را خاموش و پاک کنید.

1- به Settings بروید و بخش Privacy را پیدا کنید.

2- روی Location Services کلیک کنید تا لیست تمام اپ‌هایی که از مکان شما استفاده می‌کنند را ببینید. علاوه بر این، متوجه می‌شوید که اپ‌ها چه زمانی از اطلاعات مکانی شما استفاده می‌کنند.

3- به پایین بروید و روی System Services تقه بزنید تا سرویس‌های از پیش ساخته شده‌ای که از مکان شما برای نمایش تبلیغات مکان‌محور برای اپل استفاده می‌کنند یا به‌طور خودکار اطلاعات زمانی گوشی  آیفون شما را تنظیم می‌کنند مشاهده کنید. تنظیمات را طبق میل خود تغییر دهید.

4- حالا به Significant Locations بروید. از شما خواسته می‌شود تا از طریق یکی از دو روش اپل آی‌دی یا تاچ آی‌دی ساین‌این کنید.

5- در این بخش می‌توانید تاریخچه مکانی خود را بر روی گوشی آیفون ببینید. یا هر مکان را تک‌تک پاک کنید یا همه آن‌ها را با هم انتخاب و سپس پاک کنید.

برای پاک کردن بخش خاصی از اطلاعات، روی شهر کلیک کنید، مکان را انتخاب کنید و سپس صفحه را به سمت چپ بکشید یا روی گزینه Edit در گوشه سمت راست بالا تقه بزنید و سپس علامت Delete را لمس کنید.

برای پاک کردن دائم تمام اطلاعات با هم، به پایین صفحه بروید و روی Clear history تقه بزنید.

6- برای غیرفعال کردن Significant Locations نوار را به سمت چپ بکشید. هر زمان که خواستید می‌توانید مجددا آن‌را فعال کنید. داده‌های مربوط به Significant Locations رمزگذاری شده هستند و روی گوشی آیفون به‌شیوه‌ای ذخیره می‌شوند که توسط کاربران اپل غیر قابل دسترسی هستند.

چگونه تاریخچه مکانی گوگل را روی آیفون پاک کنیم

اگر از گوگل مپس استفاده می‌کنید احتمالا اطلاعات مکانی خود را به گوگل می‌دهید. حتی اگر 'Significant Locations' را پاک هم کرده باشید باز هم این اتفاق می‌افتد. تاریخچه مکانی خود در گوگل مپس را پاک کنید یا با انجام مراحل زیر به سادگی تنظیمات پیش‌فرض را خاموش کنید.

1- گوگل مپس را باز کنید و روی آیکون Menu ضربه بزنید.

2- برای وارد شدن به Settings روی آیکون چرخ‌دنده تقه بزنید.

3- به پایین صفحه بروید تا به Personal content برسید.

4- قسمت Location Settings را پیدا کنید و روی Delete all Location History تقه بزنید تا به‌طور دائم پاک شوند. نه شما و نه گوگل دیگر قادر به دسترسی دوباره به این اطلاعات نخواهید بود.

5- حالا یک پاپ‌آپ مشاهده می‌کنید که از شما بابت انتخابی که کرده‌اید تأییدیه می‌خواهد. موافقت کنید و روی Delete تقه بزنید.

6- برای غیرفعال کردن ردیابی‌های بیشتر، روی Location Services که زیر بخش Location Settings قرار دارد کلیک کنید. روی Location کلیک کنید و گزینه Never را انتخاب کنید.

هنوز کار شما تمام نشده!

گوگل حتی روی گوشی‌هایی که Location Settings آن‌ها غیرفعال شده هم به جمع‌آوری اطلاعات مکانی مشغول است. اگر از سایر اپ‌های گوگل یا حتی از جستجوی گوگل استفاده می‌کنید مکان شما برچسب زمان می‌خورد و برای گوگل ارسال می‌شود. این اطلاعات به گوگل کمک می‌کند تا یک تایم‌لاین خیلی دقیق مانند آنچه روی گوگل مپس وجود دارد بسازد. برای غیرفعال کردن آن:

1- به صفحه My Activity بروید و در قسمت سمت چپ Activity Controls را پیدا کنید.

2- تنظیمات Web & App Activity را در بالای صفحات پیدا کنید. دکمه مربوط به آن‌را به سمت چپ بکشید تا غیرفعال شود.

3- می‌توانید این نقشه‌ها privacy-oriented maps را که به‌صورت آفلاین قابل استفاده هستند و مکان شما را ردیابی نمی‌کنند روی آیفون بکار بگیرید. دفعه بعد که خواستید آدرسی را پیدا کنید حتما از این نقشه‌ها استفاده کنید.

آیا صفر شدن شارژ باتری گوشی برای آن مضر است؟

صفر شدن یا کاملا خالی شدن شارژ، برای باتری‌های یون لیتیوم که در گوشی‌های امروزی به کار می‌روند مضر است و به آن‌ها فشار زیادی وارد می‌کند. هر بار کاملا خالی و سپس کاملا شارژ شدن باتری را یک چرخه کامل شارژ می‌نامند. تعداد چرخه‌های شارژ شاخصی برای تعیین عمر باتری است؛ مثلا ممکن است بعضی باتری‌ها تا 500 و بعضی تا 1000 چرخه کامل شارژ را تحمل کنند. پس صفر یا کاملا خالی شدن شارژ باتری گوشی به‌ویژه اگر زیاد تکرار شود به آن آسیب می‌زند.  

برخی کارشناسان گفته‌اند شارژ کامل باتری (صفر تا 100 درصد) به دفعات کم در سال، ایرادی ندارد و بلکه باتری را از نو کالیبره می‌کند (مثل این‌که کامپیوترتان را ریستارت کرده باشید)، اما درباره صحت این گفته اختلاف نظر وجود دارد.

پس در کل، تخلیه کامل شارژ باتری برای آن مضر است.  

آیا می‌توانم باتری گوشی را 100 درصد شارژ کنم؟

بیشتر تلفن‌های هوشمند امروزی آن‌قدری باهوش هستند که وقتی باتری کاملا شارژ شد، فرآیند شارژ را متوقف کنند. در این‌صورت، حتی اگر پس از شارژ کامل باتری گوشی، فراموش کردید آن را از برق بکشید، آسیبی متوجه باتری نمی‌شود. فقط اگر قرار است باتری ساعت‌ها در حال شارژ بماند پیشنهاد می‌شود درپوش باتری را جدا کنید تا زیادی گرم نشود، زیرا زیاد گرم شدن باتری نیز ممکن است به‌تدریج کارایی آن را تنزل دهد.  

با این‌ توضیحات، چه لزومی دارد باتری پس از شارژ کامل عمدا ساعت‌ها به برق متصل بماند؟

چه زمانی گوشی‌ را شارژ کنم؟

قانون طلایی این است که بیشتر وقت‌ها شارژ گوشی را بین 50 تا 90 درصد نگه دارید. پس هر گاه شارژ باتری به کمتر از 50 درصد رسید آن را شارژ کنید. البته تا 20 درصد نیز برای حداقل شارژ، پذیرفته است اما نگذارید شارژ باتری از 20 درصد کمتر شود.

همان‌طور که گفته شد شارژ 100 درصد برای باتری‌‌های کنونی مضر نیست، اما راضی بودن به شارژ 90 درصد نیز از افزایش دمای باتری که در بالا به آن اشاره شد جلوگیری می‌کند، هرچند این گرما اندک و تاثیر کوتاه‌مدت آن بر باتری «تقریبا» هیچ باشد.

وقتی باتری نو گوشی برای اولین بار شارژ می‌شود، چند ساعت باید در برق بماند؟

توصیه شده است باتری نو اولین بار 100 درصد شارژ شود. برخلاف باور رایج، لازم نیست باتری نو را بار اول چند ساعت‌ پیاپی در برق نگه دارید؛ همین‌که 100 درصد شارژ شد کافی است.

آیا شارژ سریع به گوشی آسیب می‌زند؟

بیشتر تلفن‌های هوشمند جدید قابلیت شارژ سریع دارند. با این حال، شرکت‌های سازنده اغلب شارژر کم‌سرعت‌تری داخل جعبه قرار می‌دهند. رایج‌ترین استاندارد شارژ سریع، کوییک‌شارژ (Quick Charge) کوالکام است، اما بسیاری از شرکت‌های گوشی‌ساز استانداردهای خاص خود را نیز دارند که غالبا حتی از کوییک‌شارژ هم سریع‌تر است.

این گوشی‌ها کد مخصوصی دارند که معمولا در تراشه‌ای موسوم به مدار مدیریت برق یا PMIC جای گرفته است. این کد با شارژر شما ارتباط برقرار می‌کند و از آن می‌خواهد باتری را با ولتاژ بالاتری شارژ کند.

شارژ سریع به‌خودی خود فناوری مضری نیست، اما گرمای حاصل از این نوع شارژ ممکن است به‌مرور از عمر باتری بکاهد. یعنی شاید استفاده مدام از این روش سبب شود عمر باتری در مقایسه با زمانی که به‌‌روش عادی یعنی کندتر شارژ می‌شد، رفته‌رفته کاهش یابد.

جا دارد اضافه شود، همانطور که گرمای شدید برای باتری گوشی بد است، سرمای زیاد هم برای آن مضر است. پس گوشی را نه در جای بسیار گرم نگه دارید (مثلا درون خودرویی که زیر آفتاب پارک شده است) و نه در جای بسیار سرد (مثل برف و یخ‌بندان).

آیا می‌توانم از هر نوع شارژری استفاده کنم؟

اگر از شارژرهای متفرقه استفاده می‌کنید، مطمئن شوید که شرکت سازنده گوشی، آن را تایید کرده باشد. شارژرهای ارزان ممکن است به گوشی آسیب برسانند. گزارش‌های متعددی از آتش گرفتن این نوع شارژرها حکایت دارند. همچنین اگر از کیفیت باتری و شارژر مطمئن نیستید، هنگامی که باتری در حال شارژ است، از گوشی استفاده نکنید.

اثر حافظه باتری: واقعیت یا شایعه؟

قدیم‌ترها که در تجهیزات الکترونیکی از باتری‌های نیکل-هیدرید فلز (NiMH) استفاده می‌شد، پدیده‌ای موسوم به «اثر حافظه» یا «حافظه باتری» پیش می‌آمد؛ به‌این معنا که اگر کاربر، حداقل و حداکثر شارژ باتری را همواره مثلا بین 20 تا 80 درصد نگه می‌داشت، باتری، آن 40 درصد ظرفیتی را که همیشه خالی می‌ماند، بعد از مدتی اصطلاحا فراموش می‌کرد. درنتیجه، ظرفیت باتری در نگهداری شارژ رفته‌رفته کاهش می‌یافت. به همین علت به مردم توصیه می‌کردند که تا شارژ باتری کاملا تمام نشده و به صفر نرسیده است، آن را مجددا شارژ نکنند و تا وقتی هم که باتری 100 درصد شارژ نشده است، آن را از برق نکشند. اما همان‌طور که گفته شد این به باتری‌های قدیمی نیکل-هیدرید فلز مربوط می‌شد. باتری گوشی‌های امروزی، یون لیتیوم است و اثر حافظه در آن‌ها بروز نمی‌یابد. پس لازم نیست بابت آن نگران باشید.

و توصیه‌‌ای درباره نگهداری از باتری‌های بلااستفاده

باتری یون ‌لیتیوم را مدت زیادی در وضعیت صفر درصد یا کاملا خالی نگه ندارید. اگر قرار است باتری مدتی بدون استفاده بماند، آن را تا حدود 50 درصد شارژ کنید.

وقتی باتری بی‌استفاده می‌ماند هر ماه حدود 5 تا 10 درصد شارژ خالی می‌کند. پس اگر مدت زیادی کاملا خالی رها شود، ممکن است دیگر اصلا نتواند شارژ نگه دارد.

تاکنون چندمرتبه پیش از آن‌که یک برنامه کاربردی را روی گوشی اندرویدی نصب کنید، موافقت‌نامه یا سطح دسترسی‌هایی را که یک برنامه درخواست کرده است، به‌دقت مطالعه کرده‌اید؟ اگر نسبت به این مسئله کم‌توجه هستید، باید بدانید که شما تنها کاربری نیستید که در این زمینه سهل‌انگار است. آمارها نشان می‌دهند، برای نیمی از کاربران مهم نیست که در زمان نصب چه مجوزها و سطح دسترسی‌هایی را به یک برنامه تخصیص می‌دهند. به‌عنوان مثال، ممکن است یک برنامه سرگرمی را نصب‌کرده باشید اما برنامه در زمان نصب از شما درخواست می‌کند تا به پیامک‌های روی گوشی شما دسترسی داشته باشد. اما دسترسی‌ها در اندروید چه معنایی می‌دهند و هر یک از این دسترسی‌ها ممکن است چه پیامدهایی برای ما به همراه داشته باشند؟

دسترسی‌هایی که بی‌مورد تخصیص داده می‌شوند

همان‌گونه که در مقدمه به آن اشاره داشتیم، کاربران اغلب به نیاز فعلی خود توجه می‌کنند و کمتر کاربری را پیدا می‌کنید که علاقه‌ای داشته باشد تا به تحقیق در ارتباط با مجوزها و سطوح دسترسی بپردازد که یک برنامه درخواست می‌کند. به عبارت ساده‌تر، کاربران همواره فرض را بر اصل اعتماد کردن به سازندگان برنامه‌ها قرار می‌دهند و همین موضوع باعث شده تا مشکلات مختلفی از نقض حریم خصوصی گرفته تا نصب بدافزارها روی گوشی‌های اندرویدی گریبان‌گیر بسیاری از کاربران شود.

سطح دسترسی و مجوز چیست؟‌

سطح دسترسی که در سیستم‌عامل اندروید با واژه Permission شناخته می‌شود، مکانیزمی است که به برنامه‌های کاربردی اجازه می‌دهد به منابعی همچون دوربین، کارت حافظه، پردازنده مرکزی و گرافیکی و.... دسترسی پیداکرده و از این منابع استفاده کنند. به‌عنوان مثال، اگر برنامه‌ای را روی گوشی اندرویدی خود نصب کنید تا برای هر مخاطب آهنگ خاصی را به صدا در آورد، به‌طورمعمول این برنامه باید به کارت حافظه و فهرست مخاطبان ذخیره‌شده روی دستگاه شما دسترسی داشته باشد. اگر این مجوزها به برنامه مذکور تخصیص داده نشود، شما قادر نخواهید بود از این برنامه استفاده کنید.

اما به‌راستی همه برنامه‌ها نیاز دارند تا سطح کاملی از دسترسی‌ها را به دست آورند؟ همه برنامه‌ها باید به بخش‌های مختلف یک گوشی دسترسی داشته باشند؟ قطعا این‌گونه نیست. اگر به فهرست برنامه‌های نصب‌شده روی گوشی اندرویدی خود مراجعه کرده و مجوزهایی را که هر یک از برنامه‌ها به دست آورده‌اند، بررسی کنید ممکن است در برخی موارد با موارد عجیب‌وغریب روبه‌رو شوید. به‌عنوان مثال، اگر به فهرست دسترسی و مجوز‌های دریافت شده از سوی بازی‌های پرطرفداری همچون Cut the Rope مراجعه کنید، مشاهده می‌کنید که این برنامه مجوز دسترسی به موقعیت جغرافیایی یک کاربر را درخواست می‌کند، حال آن‌که مطابق با سیاست‌نامه منتشرشده از سوی شرکت سازنده بازی، این برنامه هیچ‌گاه اطلاعات مربوط به موقعیت جغرافیایی کاربران را جمع‌آوری نخواهد کرد.

کاملا روشن است که این اطلاعات به‌منظور ارائه تبلیغاتی هدفمند و متناسب با محل زندگی کاربران جمع‌آوری می‌شود. همچنین این اطلاعات به‌منظور به دست آوردن آماری از میزان استقبال کاربران از یک برنامه در کشورهای مختلف جمع‌آوری می‌شود. اما برای هر مجوزی که یک برنامه درخواست می‌کند به شکل روشنی نمی‌توان یک دلیل منطقی ارائه کرد. به‌عنوان مثال، برنامه‌ای شبیه Brightest Flashlight که تنها به‌منظور روشن کردن فلش گوشی‌های اندرویدی و تبدیل آن به یک چراغ‌قوه مورداستفاده قرار می‌گیرد، در پس‌زمینه اطلاعات مربوط به موقعیت جغرافیایی و همچنین دستگاهی را که مصرف‌کنندگان از آن استفاده می‌کنند، جمع‌آوری کرده و در ادامه این اطلاعات را به شرکت‌های فعال در زمینه انتشار تبلیغات می‌فروشد. اما این برنامه تنها نیست و دست‌کم هزاران برنامه این‌چنینی را می‌توان پیدا کرد. 

با رایج‌ترین دسترسی‌های اندرویدی آشنا شوید

دسترسی‌های اندروید درجات مختلفی دارند و برخی از آن‌ها اگر به‌دقت بررسی نشوند، ممکن است کاربران را با مشکل جدی روبه‌رو کنند. در ادامه با برخی از رایج‌ترین دسترسی‌های اندروید آشنا خواهید شد.

دسترسی‌های که هزینه‌بر بوده و به شکل مستقیم تماس‌های تلفنی برقرار می‌کنند
این مجوز به معنای آن است که یک برنامه می‌تواند به‌طور خودکار یک تماس صوتی را برقرار کند. هر برنامه‌ای می‌تواند صفحه شماره‌گیری را اجرا کرده و حتی شماره‌های موردنظر خود را در آن وارد کند، اما تنها زمانی می‌تواند دکمه Dial را فشار دهد که شما به‌صراحت مجوز مربوطه را به آن واگذار کرده باشید. برنامه‌هایی همچون Google Voice یا Go Dialer به چنین سطحی از دسترسی نیاز دارند، اما اگر یک برنامه از شما درخواست چنین مجوزی را می‌کند، اما نباید چنین درخواستی را مطرح کند، پیش از دانلود آن از گوگل پلی تحقیقی انجام دهید تا از اصالت برنامه اطمینان حاصل کنید. 

دسترسی‌هایی که هزینه‌بر بوده و برای ارسال پیام‌های کوتاه متنی و تصویری درخواست می‌شوند
این سطح از دسترسی ممکن است به‌منظور ارسال و دریافت پیام درخواست شود. یکسری از برنامه‌های کاربردی به‌گونه‌ای طراحی‌شده‌اند که مخاطب خود را ناخواسته به فهرست پیامکی وارد کرده و به این شکل هزینه‌های سنگینی روی دست مصرف‌کننده باقی می‌گذارند. دقت کنید برنامه‌هایی که به شما اجازه می‌دهند از درون برنامه کاربردی پیام کوتاه یا پیام چند‌رسانه‌ای ارسال کنید به این سطح از دسترسی نیاز دارند، همچنین برنامه‌هایی که قابلیت به اشتراک‌گذاری محتوای چندرسانه‌ای را دارند، به چنین مجوزی نیاز خواهند داشت، اما به سایر برنامه‌ها هیچ‌گاه نباید چنین سطح از دسترسی را تخصیص دهید. شما در زمان نصب یک برنامه و با توجه به عملیاتی که یک برنامه انجام می‌دهد به‌راحتی می‌توانید این موضوع را متوجه شوید.

دسترسی‌های مرتبط با اطلاعات شخصی- خواندن/نوشتن به فهرست مخاطبان
یک برنامه کلاینت ایمیلی یا یک برنامه پیام‌رسان از این مجوز به‌منظور خواندن فهرست مخاطبان استفاده می‌کند. این سطح از مجوزها به سه گروه مجوزهای دسترسی به‌منظور خواندن و نوشتن به فهرست مخاطبان، خواندن و نوشتن به رخدادهای تقویم و تغییر یا ویرایش اطلاعات حافظه تقسیم می‌شوند. به‌عنوان مثال، برنامه‌های پیام‌رسان و ایمیل نیاز دارند به اطلاعات فهرست مخاطبان دسترسی داشته باشند. برنامه‌هایی همچون پیام‌رسان‌ها نیز برای پیدا کردن دوستان شما به مجوز دسترسی به فهرست مخاطبان نیاز دارند. در حوزه سرگرمی بازی‌هایی که در آن‌ها فهرست رتبه‌بندی شده بازیکنان قرار دارد، به این سطح از دسترسی نیاز دارند. در ارتباط با این مدل برنامه‌ها مجوز نوشتن به فهرست مخاطبان نیز وجود دارد. به‌عنوان مثال، اگر برنامه‌ای روی گوشی نصب کرده‌اید و در نظر دارید در این برنامه اسم فردی را به فهرست مخاطبان خود اضافه کنید، طبیعی است که این برنامه به دسترسی نوشتن به فهرست مخاطبان نیاز خواهد داشت. 

دسترسی به اطلاعات شخصی- خواندن/نوشتن رخدادهایی به تقویم
درخواست این سطح از مجوزها سرراست بوده و به‌راحتی می‌توانید ماهیت آن را درک کنید. این سطح از مجوزها تنها یک کار انجام می‌دهد، به‌منظور خواندن یا نوشتن رخدادهایی به تقویم مورداستفاده قرار می‌گیرد. برنامه‌های مربوط به یادآوری رخدادها نیاز دارند تغییراتی در تقویم به وجود آورند. همچنین برنامه‌هایی که قرار است کارهایی را در زمان‌های مشخصی انجام دهند به چنین سطح از دسترسی نیاز خواهند داشت. اگر برنامه‌ای را نصب کردید که چنین کارهایی را انجام نمی‌دهد، اما در مقابل درخواست چنین سطح از دسترسی را می‌کند، بهتر است راهنمای برنامه را مطالعه کرده یا در صورت امکان از تولیدکننده برنامه در این خصوص سوال کنید. 

زمانی که مشاهده می‌کنید چه تعداد از مردم از یک نسخه خاص از اندروید استفاده می‌کنند این آمار با استناد به این شناسه به دست می‌آید. تعداد کاربرانی که به فروشگاه گوگل پلی وارد می‌شوند، با استناد به این شناسه شمارش می‌شوند. از این شناسه برای تشخیص اطلاعاتی که روی سرویس‌های ابری ذخیره‌شده است، استفاده می‌شود. اما از این سطح دسترسی برای خواندن اطلاعات دیگری که همانا شناسه IMEI است، استفاده می‌شود. این شناسه کاربر واقعی را با گوشی اندرویدی که از آن استفاده می‌کند، مرتبط می‌کند. به‌عنوان مثال، اگر گوشی شما به سرقت رفت، اپراتورها با این شناسه قادر هستند گوشی را غیرفعال کرده یا برای پیدا کردن آن اقدام کنند. عملکرد شناسه IMEI چیزی شبیه شماره شاسی خودرو است. درحالی‌که دسترسی به چنین شناسه‌ای کار چندان راحتی نیست، اما غیرممکن نیست. با توجه به این‌که به‌درستی مشخص نیست یک برنامه ممکن است به کدام‌یک از این اطلاعات دست پیداکرده و برای چه منظوری از این اطلاعات استفاده کند، در نتیجه پیشنهاد می‌کنیم در زمان تخصیص این دسترسی مجوز احتیاط کنید.

دسترسی به ارتباط شبکه‌ای
بدون هیچ‌گونه توضیح اضافی مشخص است که این دسترسی به چه منظور درخواست می‌شود. هر برنامه‌ای که در نظر داشته باشد به اینترنت متصل شود چنین مجوزی را درخواست خواهد کرد. برنامه‌هایی که رایگان بوده اما در زمان نصب اعلام می‌دارند تبلیغاتی را به کاربر نشان خواهند داد چنین مجوزی را درخواست خواهند کرد. این سطح از دسترسی در حالت عادی اطلاعات شخصی شما را در معرض خطر قرار نمی‌دهد، اما ممکن است بدون اطلاع شما حجم بالایی از اینترنت شما را مصرف کند. به‌ویژه برنامه‌هایی که به‌طور مرتب به‌روز شده یا بانک اطلاعاتی خود را دائم به‌روز می‌کنند. البته توجه داشته باشید که در برخی موارد یکسری برنامه‌های مشکوک از این مجوز ممکن است برای نصب نرم‌افزارهای ناخواسته یا حتی دانلود بدافزارها روی گوشی استفاده کنند. 

مجوز دسترسی به موقعیت جغرافیایی
برخی از برنامه‌ها برای تعیین موقعیت جغرافیایی کاربر از همان اطلاعات مربوط به وای‌فای استفاده می‌کنند، اما برخی از برنامه‌ها به موقعیت جغرافیایی دقیق یک کاربر نیاز دارند. برنامه‌هایی شبیه تناسب‌اندام برای آن‌که بتوانند فاصله نقطه شروع و خاتمه دویدن یک فرد را محاسبه کنند، به چنین مجوزی نیاز دارند. برنامه‌هایی نظیر نقشه‌ها به چنین مجوزی نیاز دارند. برنامه‌هایی که ویژه افراد کم‌توان جسمی طراحی‌شده دسترسی به چنین مجوزی را درخواست می‌کنند. برنامه‌هایی که در آن‌ها تبلیغات نشان داده می‌شود نیز به چنین مجوزی نیاز دارند که البته این مورد با توجه به انتخاب شخصی شما می‌تواند واگذارشده یا رد شود. 

گوگل را فراموش نکنید

اگر جزو آن گروه از کاربرانی هستید که برنامه‌های خود را تنها از فروشگاه پلی استور دریافت می‌کنید باید بدانید که گوگل در این زمینه کاملا مراقب است. گوگل سعی می‌کند به کاربران خود این اطمینان خاطر را بدهد که برنامه‌های دانلود شده از این فروشگاه حریم خصوصی کاربران را در معرض خطر قرار نمی‌دهد. البته راهکاری برای تشخیص این موضوع که یک برنامه ایمن است یا خیر وجود دارد. شما از طریق رتبه‌ تخصیص داده‌شده از سوی کاربران به یک برنامه و تعداد دانلودهای یک برنامه در فروشگاه گوگل‌پلی می‌توانید از ایمن بودن آن اطمینان حاصل کنید. همچنین اگر گزینه منابع ناشناس (Unknown Sources) در بخش امنیت روی تنظیمات گوشی خود را فعال نکرده باشید خطر چندانی شما را در ارتباط با مجوزهای سطح دسترسی تهدید نمی‌کند. خوشبختانه از نسخه ششم به بعد سیستم‌عامل اندروید فرآیند دریافت مجوز‌های دسترسی از سوی یک برنامه به‌یک‌باره انجام‌نشده و هر زمان برنامه‌ای تصمیم بگیرد از قابلیت جدیدی استفاده کند، اندروید به شما اعلام می‌دارد که برنامه‌ به مجوز دیگری نیاز دارد. 

گوگل به دنبال آن است تا از شرکت‌ها به‌روزرسانی‌های امنیتی منظم را درخواست کند

به نظر می‌رسد، گوگل در زمینه امنیت کاربران کاملا مصمم است. دیو کیلیر مارج، درست از اوایل سال جاری که به سمت مدیر بخش امنیت اندروید منصوب شد، در کنفرانس توسعه‌دهندگان امسال گوگل اعلام کرد: «ما به دنبال آن هستیم تا مبحث امنیت در اندروید را دگرگون کرده و آن‌را بهتر کنیم. ما از شرکت‌های تولیدکننده دستگاه‌های اندرویدی درخواست خواهیم کرد به‌روزرسانی‌های امنیتی را به شکل منظم ارائه کنند و در نظر داریم بند جدیدی را به توافقنامه‌ای که با شرکت‌های تولیدکننده گوشی منعقد کرده‌ایم اضافه کنیم که به‌موجب آن شرکت‌ها وصله‌های امنیتی را به شکل دقیق برای محصولات خود ارائه کنند. این سیاست باعث خواهد شد گوشی‌های بیشتری بتوانند وصله‌های امنیتی را دریافت کنند که این موضوع امنیت دستگاه‌ها را بهبود خواهد بخشید. به‌طوری‌که دستگاه‌ها در بازه‌های زمانی 90 روزه وصله‌های امنیتی را دریافت کنند.» بدون شک این اقدام گوگل ضمن آن‌که به بهبود امنیت گوشی‌ها منجر خواهد شد، به برنامه‌ها نیز اجازه نخواهد داد به‌واسطه نبود وصله‌های امنیتی از مجوزهایی که به دست آورده‌اند، سوءاستفاده کنند.

تلفن‌های هوشمند دستگاه‌های کوچکی هستند که به سادگی گم شده یا به سرقت می‌روند. از طرفی به طور مداوم و به صورت آنلاین سیگنال‌هایی را ارسال و دریافت می‌کنند. به همین دلیل همیشه مورد توجه مجرمان سایبری هستند. برای محافظت کردن از گوشی و اطلاعات ارزشمند خود در برابر چنین تهدیداتی باید برنامه ریزی کرده و راهکار داشته باشید. در ادامه با نکاتی آشنا خواهید شد که به شما در محافظت از تلفن هوشمندتان از دست هکرها و مزاحمان کمک می‌کند.

سیستم عامل و اپلیکیشن‌های خود را به‌روزرسانی کنید

شرکت‌های نرم افزاری به طور مداوم محصولات خود را با انتشار نسخه‌های جديد به‌روزرسانی می‌کنند. صرف نظر از ارتقای سطح کیفی و ظاهری، خیلی از به‌روزرسانی‌های نرم افزاری انجام گرفته برای افزایش سطح ایمنی و کمک به محافظت از تلفن هوشمند شما در برابر درز داده و نفوذ به آن است. جلوگیری از این نوع آسیب پذیری‌ها کار را برای دستیابی هکرها به اطلاعات شما دشوار می‌کند. وقتی یک به‌روزرسانی برای سیستم عامل تلفن هوشمند یا هر کدام از اپلیکیشن‌های نصب شده روی آن منتشر می‌شود حتما و بدون درنگ آن را نصب کنید.

از وای‌فای عمومی‌ اجتناب کنید

اگر وبسایت ماهنامه شبکه یا هر منبع اطلاعاتی امنیتی دیگر را دنبال کرده باشید حتما تا به حال از مضرات استفاده از شبکه‌های وای‌فای باز مطلع شده‌اید. شبکه‌های بی‌سیم عمومی‌ نظير آنچه که در مراکز خرید، کافه‌ها، فرودگاه‌ها، هتلها یا هر منطقه عمومی‌ دیگری وجود دارد می‌تواند به جایگاه مناسبی برای همه نوع شرارت‌های آنلاین تبدیل شود. تا جایی که امکان دارد در مکان‌های عمومی‌ و ناشناس از اینترنت مخابراتی خود استفاده کنید و وای‌فای گوشی را خاموش نگه دارید. همچنین زمانی که خارج از خانه هستید بلوتوث گوشی را هم خاموش كنيد، مگر این که از ساعت هوشمند استفاده کنید که به آن نیاز دارد.

گوشی خود را قفل کنید

همیشه از یک گذرواژه چهار یا شش رقمی‌ برای ورود به دستگاه خود استفاده کنید. اگر چه ممکن است استفاده از گذرواژه‌ها چندان راحت نباشد، اما این آرامش خیال را فراهم می‌کند که اگر گوشی شما از جیبتان افتاد کسی که آن را پیدا می‌کند قادر نخواهد بود به محتوای درون آن دسترسی پیدا کند. سعی کنید تا حد امکان از یک گذرواژه طولانی با ترکیبی از حروف و اعداد استفاده کنید. اگر علاقه‌ای به گذرواژه ندارید می‌توانید از اسکنر اثر انگشت یا شناسه تشخیص چهره نیز استفاده کنید، البته به شرط آن که تلفن هوشمند شما از این قابلیت پشتیبانی کند.

از احراز هویت دو عاملی استفاده کنید

یکی دیگر از راهکارهای افزایش سطح امنیت که معمولا نادیده گرفته می‌شود سیستم احراز هویت دو عاملی است و به دلیل این که نیاز به یک مرحله کار اضافی دارد بسیاری ترجيح می‌دهند از آن استفاده نکنند. این روش هم همانند استفاده از کلمه عبور یک لایه محافظتی اضافی را برای زمانه‌ایی که دیگران به کلمه عبور شما دسترسی پیدا می‌کنند فراهم می‌کند.

از کلمات عبور پیچیده استفاده کنید

این یک واقعیت است که هیچکس علاقه‌ای به استفاده از کلمه عبور ندارد، اما وقتی لازم است از آن استفاده کنید سعی کنید به شیوه درست این کار را انجام دهید. تنها از کلمات عبور پیچیده و طولانی که دسترسی به آن را برای هکرها دشوار می‌کند استفاده کنید. این کلمات باید بین 16 تا 20 حرف و ترکیبی از حروف بزرگ و کوچک، عدد و کاراکترهای ویژه باشد.

ابزارهای تولید کلمات عبور زیادی وجود دارد که می‌تواند به شما برای ساخت یک کلمه عبور قدرتمند کمک کند. همچنین سعی کنید هر چند مدت یک بار کلمات عبور خود را تغییر دهید.

مراقب ایمیل‌های اسپم و فیشینگ باشید

یکی از ساده‌ترين روش‌ها برای دسترسی به گوشی و اطلاعات درون آن توسط هکرها از طریق صندوق ایمیل شما صورت می‌گیرد. کلاهبرداری‌های فیشینگ به شکلی طراحی می‌شوند تا شما را به نحوی فریب دهند تا اطلاعات دسترسی به حساب‌های خود را فاش کنید. هرگز روی لینک‌های موجود در ایمیل‌های تبلیغاتی و ناشناس کلیک نکنید و فایل‌های ضمیمه مشکوک را به هیچ وجه باز نکنید یا به اعلامیه‌های به‌روزرسانی اپلیکیشن‌ها از طریق ایمیل توجه نکنید. برای دسترسی به وبسایت‌های مالی مثل حساب بانکی آدرس آن را مستقیما و با دقت تنها در مرورگر وب خود وارد کنید.

از ابزارهای محافظتی داخلی دستگاه استفاده کنید

بدون دلیل نام آن را تلفن هوشمند نگذاشته‌اند. اگر گوشی شما گم شده یا دزديده شود، می‌توانید با استفاده از خدمات ردگیری دستگاه مثل  Find My iPhone و Find My Device که می‌تواند موقعیت مکانی گوشی گمشده شما را روی یک نقشه نشان داده و در برخی شرایط محتویات آن را پاک کند از خسارات وارد شده کم کنید. همچنین در زمان‌هایی که نمی‌دانید گوشی خود را کجا جا گذاشته‌اید، این خدمات می‌توانند با فعال کردن زنگ گوشی به شما برای پیدا کردن آن کمک کنند. علاوه بر این شما می‌توانید تعیین کنید که بعد از چند بار ورود گذرواژه به صورت اشتباه تمام اطلاعات گوشی پاک شود.

از یک اپلیکیشن آنتی ویروس استفاده کنید

هکرها از بدافزار برای دزدیدن کلمات عبور و اطلاعات حساب کاربری بهره می‌گیرند. شما با استفاده از یک اپلیکیشن آنتی ویروس مخصوص اسمارت فون می‌توانید از چنین حملاتی جلوگیری كنيد. بعضی از آنها مثل  Avast, McAfee و Panda زیرمجموعه‌ای از نسخه های معروف اپلیکیشن‌های دسکتاپ هستند. این نوع اپلیکیشن‌های ضد ويروس با بررسی اپلیکیشن‌ها، فایل‌های PDF، تصاویر و سایر فایل‌های دانلود شده روی گوشی قبل از باز کردن آنها شما را از آلوده بودن آن مطلع می‌کند.

مجوزهای اپلیکیشن را مدیریت کنید

بررسی کنید که اپلیکیشن‌های موجود در گوشی شما بیشتر از آنچه مورد نیاز آنها است مجوز دسترسی نداشته باشند. شما می‌توانید مجوزهایی مثل دسترسی به دوربين، میکروفن، محتوا یا موقعیت مکانی را صادر یا باطل کنید. مراقب باشید که یک اپلیکیشن چه مجوزهایی را از شما درخواست می‌کند و اجازه دسترسی به منابعی بیشتر از آن چیزی که آنها نیاز دارند را ندهید. در آی‌فون به Settings > Privacy برويد. در آنجا فهرستی از اپلیکیشن‌ها و مجوزهایی که شما برای آنها صادر کرده‌اید را مشاهده خواهید کرد. برای دسترسی به این بخش در گوشی‌های اندروید به Settings > Apps > App permissions برويد.

ببینید اپلیکیشن‌های شما از کجا آمده‌اند

حتی الامکان اپلیکیشن‌های قدیمی‌ را روی گوشی خود دانلود نکنید. هر چند انتخاب اپلیکیشن‌های آی‌فون به اپ استور اپل محدود شده و این باعث می‌شود تمام اپلیکیشن‌ها روی یک پلتفرم عرضه شوند، اما اپلیکیشن‌های اندروید را علاوه بر گوگل پلی استور می‌توان از جای دیگری هم دریافت و نصب کرد. بهترین راه برای جلوگیری از آلوده شدن دستگاه‌های اندروید به بدافزار دانلود اپلیکیشن تنها از طریق گوگل پلی استور است. هرگز اپلیکیشن‌هایی را که از طریق پیامک یا ایمیل معرفی می‌شوند را دانلود نکنید مگر این که از مورد اطمینان بودن آن آگاهی داشته باشید.

از شارژ کردن گوشی در محیط‌های عمومی‌ اجتناب کنید

تنها گوشی خود را از طریق پورت‌های USB قابل اطمینان مثل کامپیوتر، اتومبیل یا پاور بانک اختصاصی خود شارژ کنید. مجرمان می‌توانند با استفاده از پورت‌های USB شارژر عمومی‌ اطلاعات شخصی شما را سرقت کنند. اگر مسافرت می‌روید حتما شارژر و کابل USB اختصاصی خود را به همراه ببرید.

گوشی خود را جیلبرک نکنید

جیلبرک کردن گوشی‌های آی‌فون اگر چه می‌تواند مزایایی از جمله امکان نصب اپلیکیشن خارج از محیط اپ استور را فراهم کند، اما از طرف دیگر می‌تواند گوشی شما را در معرض ویروس‌ها و بدافزارها نیز قرار دهد. همچنین جیلبرک کردن آی‌فون ضمانت نامه آن را نیز باطل می‌کند.

عدم کنترل سطح دما باعث انفجار گوشی می‌شود

هر زمان که یک باتری لیتیوم-یون (Li-ion) منفجر شده یا آتش می‌گیرد، وارد فرآیندی به نام عدم کنترل سطح دما شده است. درک این فرآيند ممکن است کمی‌ دشوار باشد، بنابراین ما سعی می‌کنیم آن را کوتاه، ساده و به دور از اطلاعات نامفهوم فنی بیان کنیم.

باتری‌های لیتیوم-یون از هزاران سلول لیتیوم-یون تشکیل شده‌اند. هر کدام از این سلول‌ها یک دمای بحرانی دارد، که می‌توان آن را چیزی شبیه به نقطه جوش فرض کرد. وقتی یک سلول به دمای بحرانی خود می‌رسد، که می‌تواند به دلیل گرمای خارجی، شارژ بیش از اندازه، خرابی یا تولید بی کیفیت باشد، وارد مرحله تجزیه حرارت زا می‌شود. به این شكل خود سلول شروع به آزاد کردن مقدار زیادی گرما می‌کند. تکرار این فرآيند باعث از کنترل خارج شدن سطح دما و یک حلقه تکرار بازخورد مثبت (درست مثل زمانی که یک میکروفن را جلوی یک بلندگو قرار داده باشید) را به وجود می‌آورد. وقتی یک سلول وارد مرحله تجزیه حرارت زا شد و گرما آزاد کرد، سلول‌های مجاور آن هم ناخواسته به دمای بحرانی خود می‌رسند. بر اساس سرعت این فرآيند، یک باتری می‌تواند بی سر و صدا از کنترل خارج شده و آتش بگیرد و یا منجر به یک انفجار کوچک در آن شود.

حالا که ما با فرآیند از کنترل خارج شدن سطح دما آشنا شدیم، راحت‌تر متوجه می‌شویم که چرا یک تلفن یا هر دستگاه دیگری که از لیتیوم-یون استفاده می‌کند ممکن است منفجر شود. بنابراین اگر تلفن یا یکی دیگر از دستگاه‌های شما یک باتری متورم (باد کرده) دارد، بهتر است هر چه سریع‌تر به فکر تعویض آن باشید.

گوشی خود را در اتومبیل جا نگذارید

اگر در مناطق سردسیر زندگی می‌کنید، احتمالا متوجه شده‌اید که باتری‌های اتومبیل وقتی کمی‌ گرم می‌شوند بهتر کار می‌کنند. احتمالا این را هم می‌دانید که گرمای بیش از اندازه می‌تواند یک باتری را خراب کند. خب همین موضوع در مورد باتری گوشی هم صدق می‌کند.

وقتی یک باتری لیتیوم-یون در دمای بالا دشارژ می‌شود (معمولا درون اتومبیل)، سلول‌های آن ممکن است کمی‌ بی ثبات شود. هر چند این سلول‌ها ممکن است به دمای بحرانی نرسند، اما عمر آنها به طور دائم کوتاه شده، از بین می‌رود یا (به طرز عجیبی) گازهایی مانند اکسیژن و دی اکسید کربن تولید می‌کند. این گازها باعث می‌شود تا این باتری مثل یک بادکنک باد کند، این اتفاق فشار ایجاد کرده و انرژی مورد نیاز برای رخ دادن یک انفجار یا تخریب ساختار باتری را فراهم می‌کند.

به طور طبیعی این فرآيند در زمانی که یک باتری در حال شارژ در یک محیط با دمای بالا قرار دارد شتاب بیشتری می‌گیرد. به همین دلیل است که اغلب گوشی‌ها وقتی بیش از حد داغ می‌شوند فرآيند شارژ را متوقف کرده یا خاموش می‌شوند.

با این توضیحات وقتی شما گوشی خود را کل روز در یک اتومبیل داغ جا می‌گذارید احتمالا منفجر نخواهد شد و قبل از رسیدن به دمای بحرانی در اثر تخریب‌های مکانیکی قبل از انفجار باعث خرابی کل باتری خواهد شد. بعلاوه این که گوشی‌ها و باتری‌های لیتیوم-یون از یک قابلیت امنیتی داخلی برخوردار هستند که از کنترل خارج شدن صدمات مکانیکی تدریجی جلوگیری می‌کنند. به یاد داشته باشید که این نوع قابلیت‌های امنیتی معمولا به خرابی گوشی شما ختم می‌شود.

از شارژرهای قابل اطمینان و تایید شده استفاده کنید

اگر بخواهیم به صورت کلی صحبت کنیم باید بگوییم که هر شارژری با هر دستگاهی کار خواهد کرد. یک کابل ارزان قیمت و قدیمی‌ micro-USB با گوشی‌های جديد کار می‌کند و یک شارژر فوق سریع پیشرفته و گران‌قيمت هم با یک دستگاه قدیمی‌ کار خواهد کرد. اما شما باید به سراغ یک شارژر قابل اطمینان و تایید شده توسط سازنده گوشی خود بروید.

شارژرهای ارزان قیمت و غیر استاندارد (به ویژه شارژرهای بی‌سیم بی‌کیفیت) می‌توانند باعث بالا رفتن دما و صدمه به گوشی شما شوند. معمولا این گونه صدمات خود را در بلند مدت نشان می‌دهد و به مرور باعث ایجاد حباب و متورم شدن ساختار باتری شده و عمر آن را کم می‌کند. یک بار دیگر تاکید می‌کنیم که این گونه صدمات قبل از این که باعث انفجار گوشی شوند باعث خرابی آن می‌شود.

اما نگران نباشید، یک شارژر ارزان قیمت گوشی شما را بیش از حد شارژ (که باعث انفجار آن می‌شود) نمی‌کند. تلفن‌های هوشمند یک محدود کننده ولتاژ داخلی دارند که از شارژ بیش از حد یا سرعت شارژی که بیشتر از حد تحمل باتری است جلوگیری می‌کند.

به گوشی خود ضربه نزنید و آن را خم نکنید

وقتی یک باتری لیتیوم-یون به طور فیزیکی صدمه می‌بیند باعث پدیده اتصال کوتاه شده و تولید گاز می‌کند و گاهی اوقات باعث شعله ور شدن آن می‌شود. البته تا مادامی‌ که قصد نداشته باشید برای تفریح گوشی خود را به زمین بکوبید، این مشکل نگران کننده‌ای نیست. معمولا در زمان ضربه خوردن و خم شدن گوشی قبل از این این که باتری آن صدمه ببیند اجزای اصلی آن مثل نمایشگر خراب می‌شود.

اما چرا چنین اتفاقی رخ می‌دهد؟ باتری‌های لیتیوم-یون شامل یک ورق نازک لیتیوم و یک ورق نازک اکسیژن هستند. یک ماده الکترولیت هم این ورق‌ها را از هم جدا می‌کند. وقتی الکترولیت دچار مشکل می‌شود، لایه‌های لیتیوم و اکسیژن باهم واکنش نشان می‌دهند که باعث تجزیه حرارت زا شده و کنترل دما را مختل می‌کند.

در برخی موارد، تعویض کردن باتری تلفن هم می‌تواند باعث بروز این مشکل شود. پانچ کردن یا خم شدن یک باتری لیتیوم-یون صدمات مکانیکی را به دنبال خواهد داشت و اگر در زمان نصب باتری دقت لازم صورت نگیرد، می‌تواند بلافاصله یا به مرور زمان باعث آتش گرفتن آن شود. اخیرا گزارشی منتشر شد که بعد از این که یکی از کاربران آی‌فون گوشی خود را برای تعمیر باتری به یک تعمیرگاه غیر مجاز برده برده بود گوشی او دچار آتش سوزی شد.

اغلب انفجارهای رخ داده در گوشی‌ها به واسطه تولید بد آنها صورت گرفته است

هر چند شارژ و گرمای بیش از حد خطرناک به نظر می‌رسند، اما به ندرت باعث آتش سوزی و انفجار می‌شوند و اغلب صدمات وارد شده به باتری تنها منجر به خرابی آن می‌شود.

سرنوشت یک گوشی معمولا در طول فرآیند تولید آن تعیین می‌شود. اگر سرنوشت بدی برای گوشی شما رقم خورده باشد، دیگر کار زیادی از شما ساخته نیست.

لیتیوم فلز فوق العاده ناپایداری است. این بی ثباتی برای نگهداری و انتقال الکتریسیته عالی است، اما وقتی با فلزات دیگر مخلوط می‌شود می‌تواند فاجعه آمیز باشد. متاسفانه باتری‌های لیتیوم-یون از عناصر دیگری همچون نیکل، کبالت و گرافیت هم تشکیل شده‌اند. در فرآیند تولید این فلزات روی تجهيزات ساخت باقی می‌ماند و ممکن است محتوای داخلی باتری لیتیوم-یون را آلوده کند که همین امر ممکن است موجب بی ثباتی شیمیایی، مدار کوتاه و انفجار شود.

سرهم کردن ضعيف قطعات نیز می‌تواند باعث بروز مشکل شود. درست مثل یک آسمان خراش یا یک اتومبیل، باتری‌های لیتیوم-یون نیز از جوش دادن اجزای و قطعات گوناگون تشکیل می‌شود و نقص در این کار می‌تواند باعث ایجاد مقاومت الکتریکی و تولید گرما شود.

نگران نباشید گوشی شما قرار نیست منفجر شود

در کل مدت جنجال Galaxy Note 7 بین 90 تا 100 مورد انفجار از این مدل تلفن هوشمند سامسونگ گزارش شد که در اثر افزایش بیش از حد دما آتش گرفته بودند. این مقدار در مقايسه با 2.5 میلیون Note 7s که سامسونگ به بازار عرضه کرد رقم ناچیزی است. این نشان می‌دهد که انفجار گوشی پدیده‌ای بسیار نادر است.

اما برای این که از همین اتفاق نادر هم در امان باشید سعی کنید این موارد را در نظر داشته باشید: از خرید گوشی‌هایی که به تازگی وارد بازار شده‌اند اجتناب کنید و قبل از خرید یک گوشی جدید با جستجو در گوگل از وضعیت آن اطلاعات کسب کنید. گوشی خود را در هوای گرم داخل اتومبیل رها نکنید. سعی کنید از یک شارژر قابل اطمینان و تایید شده برای شارژ دستگاه‌های خود استفاده کنید و لطفا از ضربه زدن و خم کردن گوشی اجتناب کنید.

در مدل‌سازی تهدید نیز تمرکزِ اصلی بر روی «چگونگی» وقوع و به نتیجه رسیدن حمله است. در واقع، مدل‌سازی تهدید، روشی برای بهینه‌سازی امنیت سیستم است که از طریقِ شناساییِ اهداف، روش‌های نفوذ و نقاط آسیب‌پذیر ممکن‌پذیر می‌شود. در مدل‌سازی تهدید، اولین و مهم‌ترین گام مشخص کردن همه‌ آن چیزهایی است که قصد حفاظت از آنها را داریم. در اینجا باید به این نکته نیز توجه کرد که مشخص کردن ارزشِ آنچه قصد حفاظت از آن را داریم صرفاً یک مسئله‌ یک طرفه نیست، به این معنا که در شناساییِ دارایی‌های ارزشمند سیستم، تنها نباید به آنچه از دید خود (به عنوان توسعه‌دهنده یا مصرف‌کننده) ارزشمند است توجه کنیم، بلکه باید آنچه برای یک مهاجم احتمالی نیز ارزشمند است را شناسایی و ارزیابی کنیم.

در گامِ بعد، نیاز است تا گروه‌های حمله کننده‌ احتمالی به سیستم را شناسایی و ارزیابی کرد. این گروه‌ها باید شاملِ خودی‌ها و غریبه‌ها و همچنین دربرگیرنده‌ی اشتباهات غیرعمدی (مانند ضعف‌های عملکرد سیستم) و حمله‌های مخرب باشد.

سطح حمله

سطح حمله (Attack Surface) مجموعه‌ای از نقاط ضعفی است که نفوذ از طریقِ آنها برای مهاجمان امکان‌پذیر است. در حقیقت سطحِ حمله همان نقاط آسیب‌پذیری سیستم است که مهاجم قادر خواهد بود از این طریق آنها به سیستم نفوذ کند و اطلاعات را خارج کند در مدل‌سازی تهدید، ارزیابی و تحلیلِ سطحِ حمله اهمیت بالایی دارد، چرا که با این روش، توسعه‌دهندگان و مسئولان امنیت می‌توانند از مناطقِ خطر و همین‌طور از شدت خطر اطلاع پیدا کنند، و بخش‌های بازِ سیستم برای مهاجمان را شناسایی کنند.

به طورِ کلی تحلیلِ سطحِ حمله در ۳ مورد کلی به توسعه‌دهندگان کمک شایانی می‌کند:

۱- شناساییِ بخش‌ها و عملکردهای آسیب‌پذیر سیستم.

۲- شناسایی مناطقِ در معرضِ خطر که نیازمند دفاعِ عمیق‌تر هستند و به طورِ کلی شناساییِ مناطقی که نیازمند دفاع در برابر مهاجمین احتمالی هستند.

۳- شناساییِ زمانی که سطحِ حمله تغییر داده شده است، و نیاز به ارزیابی تهدید می‌باشند.

سطحِ حمله بسته به نوع سیستم و عملکرد آن نیز می‌تواند متفاوت باشد، همان‌طور که دشمنان احتمالیِ آن هم متفاوت هستند.

اما به طور جامع سطحِ حمله را می‌توان در ۴ بخشِ زیر دسته‌بندی کرد:

۱- مجموعه‌ی مسیرهای ورودی و خروجی برای اطلاعات و دستورها.

۲- کدهایی که از این مسیرهای ورودی و خروجی محافظت می‌کنند، از جمله؛ ارتباطات منابع و احرازِ هویت، اجازه‌نامه‌ها و اعتبار سنجیِ داده‌ها.

۳- تمامیِ اطلاعات با ارزشِ سیستم مانند؛ کلیدها، مالکیت معنوی، اطلاعات کسب و کار و اطلاعات شخصی.

۴- کدهایی که از این اطلاعات محافظت می‌کنند، از جمله؛ رمزنگاری‌ها، دسترسی حسابرسی و کنترل عملیات امنیت.

برای مثال: اگر در یک سیستم، تنها نگرانی، مهاجمان از راه دور باشند، و سیستم تنها از طریقِ اینترنت با دنیای خارج ارتباط داشته باشد، سطحِ حمله بخشی از سیستم است که با بخش‌هایی دیگر در اینترنت تعامل دارد، و همین‌طور بخشی که ورودی‌های اینترنت را قبول می‌کند نیز می‌تواند به عنوان سطحِ حمله نیز تعریف شود. در نتیجه، یک دیوار آتشین در این سیستم می‌تواند با فیلتر کردن بخشی از ترافیک شبکه سطح حمله را محدودتر کند

نمودار حمله

نمودار حمله (Attack Tree) مدل‌سازی گرافیکیِ حمله علیه سیستم است که در واقع هدف حمله و مراحل نفوذ و حمله را نشان می‌دهد. با ترسیم نمودارِ حمله می‌توان چگونگیِ یک حمله را از ابتدای نفوذ به سیستم تا به اتمام رساندن مأموریت خرابکارانه‌ را ردیابی و بررسی کرد. در ترسیم نمودارِ حمله ابتدا نیاز است تا هرگونه هدف ممکن را شناسایی کرد و در گام بعد هرگونه حمله علیه هدف‌ها را متصور شد، و آنها را به بدنه درخت اضافه کرد

برای مثال، نمودارِ حمله‌ یک ویروسِ کامپیوتری را تصور کنید. هدف ویروس در واقع آلوده کردن مرکزِ سیستم است، و برای رسیدن به این هدف ابتدا باید از طریقِ یک فایلِ آلوده به سیستم نفوذ کند، و در مرحله‌ بعدی اجرای فایل توسط کاربران یا مدیر سیستم است. در نهایت پس از اجرا شدن فایلِ آلوده سیستم نیز آلوده خواهد شد، که همان هدف نهایی حمله است.

آنچه در رسم نمودارِ حمله مهم است، در نظر گرفتنِ تمامیِ راه‌های محتمل برای نفوذ به سیستم و رسیدن به هدف است. شاید گاهی اوقات راه‌های نفوذ و حتی اهداف نهایی بسیار غیر قابلِ تصور به نظر برسند، اما در واقع، هدف از ترسیم نمودار حمله و تحلیل آن، شناسایی تمامی راه‌های ممکن، و حتی غیرممکن است

با انجام دقیقِ این کار می‌توان حمله‌های احتمالی را پیش از وقوع خنثی کرد، و هرگونه شانسِ مهاجم برای نفوذ به سیستم را از باز پس گرفت.

همان‌طور که پیش از این نیز اشاره شد، هدف اصلی از مدل‌سازی امنیت، شناساییِ نقاط آسیب‌پذیر، دشمنان، و تهدیدهای سیستم و ارزیابی شدت خطری است که سیستم با آن روبرو است. آنچه توسعه‌دهندگان و مسئولان امنیت از این مدل‌سازی‌ها به دست می‌آورند، مشخصات و روش‌های حمله‌های احتمالی است که در صورت شناسایی و تقویت به موقع، سطح حمله و شانس موفقیت مهاجمان را به مراتب محدودتر می‌کند.

باید در نظر داشت، که مدل‌سازی امنیت، در مرحله‌ نخست اقدامی پیشگیرانه است، و در مرحله‌ بعد، مقدمه‌ای است برای پایه‌ریزی تدابیر مناسب دفاعی در برابر حملات احتمالی.